Auvibel 3 – De wetten uitpluizen

En er schort overigens ook vanalles aan het hele idee van die vergoeding. De wet Auteursrecht van 30 juni 1994 zegt namelijk de volgende héél erg belangrijke dingen:

Afdeling 5, Artikel 21, §3
De auteur kan zich niet verzetten tegen tijdelijke reproductiehandelingen van voorbijgaande of bijkomstige aard die een integraal en essentieel onderdeel vormen van een technisch procédé dat wordt toegepast met als enig doel:
de doorgifte in een netwerk tussen derden door een tussenpersoon; of een rechtmatig gebruik, van een beschermd werk, waarbij die handelingen geen zelfstandige economische waarde bezitten.

Met andere woorden, als ik een USB-stick of harde schijf tijdelijk gebruik om mijn legaal aangekochte MP3’s over te zetten, is er helemaal niets aan de hand. En zo hoort het ook! Van een vergoeding is al helemaal geen sprake. En dan is er nog dit:

Afdeling 5, Artikel 22, §1
Wanneer het werk op geoorloofde wijze openbaar is gemaakt, kan de auteur zich niet verzetten tegen:
(…)
5° de (reproduktie) van geluidswerken en audiovisuele werken gemaakt (die in familiekring
geschiedt en alleen daarvoor bestemd is) (Err. B.St. 22111994, pp. 288325)

Waarbij punt 5° op 22 mei 2005 (de recentste aanpassing aan de auteurswet) in Artikel 4, f integraal vervangen werd door

5° de reproductie op eender welke drager andere dan papier of soortgelijke drager, van werken, die in familiekring geschiedt, en alleen daarvoor bestemd is;

Met andere woorden letterlijk waar het hier over gaat. Dit vooral ook ter referentie voor mezelf en zij die hier nog mee bezig zijn. Laat gerust jullie bedenkingen en aanvullingen achter! Ik hoor het met plezier–ook als ik fout zit!

Auvibel 2 – Naar Europa

(dit is een vervolg op Auvibel)
Omdat we van minister Van Quickenborne blijkbaar geen actie mogen verwachten (zie Auteurs zijn ondernemers) en omdat er duidelijk een consensus leeft dat die Auvibel-taks écht wel verkeerd is, heb ik besloten om een stapje verder te gaan. Europa heeft een aantal middelen om dit soort problemen aan te kaarten en één daarvan is SOLVIT.

Hoewel SOLVIT niet noodzakelijk het orgaan bij uitstek is om dit soort problemen op te lossen, wil ik er toch gebruik van maken. Ik zie het als een eerste stap in het verdere zoeken naar een oplossing voor dit probleem. Ik heb geprobeerd om mijn klacht zo specifiek mogelijk te formuleren, omdat er wellicht een juridische oplossing gezocht zal worden. De klacht luidt als volgt:

“Auvibel 2 – Naar Europa” verder lezen

Auvibel

Geachte minister Q,

Ik ben muzikant (auteur-componist en producer) én ik run samen met een tiental collega’s drie onafhankelijke platenlabels. Ik weet wellicht beter dan de gemiddelde Belg hoe het er momenteel in de muziekindustrie aan toe gaat.

Ik weet echter ook wat er faliekant fout gaat. De nieuwe Auvibel-taks is één van de maatregelen waar de muziekindustrie in België géén nood aan heeft. Ze schaadt het negatieve imago dat de muziekindustrie al had, nog meer dan reeds het geval was. Bovendien is de taks ondemocratisch (volgens mij zelfs ongrondwettelijk), slecht gecommuniceerd en ronduit verwarrend.

De Consument

Om te beginnen stuurt de taks een volledig verkeerd signaal naar de burgers. “Waarom zou ik namelijk nog betalen voor het (legaal) downloaden van een nummer, als ik daar toch al taksen voor betaal bij de aankoop van mijn harde schijf, MP3-speler of USB-stick?” Het is voor ingewijden soms al moeilijk om de verschillende organisaties die geld innen uit elkaar te houden, laat staan dat je van een muziekconsument kan verwachten dat hij of zij nog begrijpt waarom er NOG maar eens betaald moet worden.

Bovendien vraag ik mij af hoe u kan rechtvaardigen dat heel de maatschappij maar moet opdraaien voor iets waarvan niet bewezen is dat

  1. Er effectief schade wordt berokkend aan auteur-componisten (zelfs SABAM gebruikt op haar website de zin “Thuiskopiëren kan leiden tot een inkomstenverlies voor de auteurs*, producenten en uitvoerende kunstenaars van muziek- en audiovisuele werken.”)
  2. Iedereen het ook daadwerkelijk doet en hoeveel mensen er daadwerkelijk kopiëren voor thuisgebruik.

Wat wordt er gedaan met de fotografen en filmmakers die gigantische harde schijven nodig hebben om back-ups te maken van hun foto’s/films en niets anders dan dat? Wat met de honderden bedrijven die externe opslagmedia aankopen om back-ups te maken van hun bedrijfsdata? Dat zijn dingen die helemaal niets met het kopiëren van muziek te maken hebben. En ironisch genoeg zullen het net deze consumenten zijn die het meeste gaan betalen.

Recente studies hebben trouwens aangetoond dat de grootste illegale downloaders en kopieerders ook de grootste muziekconsumenten zijn. Waar is de rechtvaardigheid dan nog?

Ik vind het heel jammer en een bevreemdend gevoel dat ik, die muziek door mijn hart en nieren heb lopen, het gevoel krijg dat ik niet één cent meer wil betalen voor muziek door deze maatregel. Dat is op zijn minst een tegengesteld effect te noemen. En een gemiste kans.

De Auteurs

De herverdeling van de geïnde gelden is een tweede probleem. Laten we het voorbeeld van een muzikant (auteur-componist) nemen. Via Auvibel vloeit een deel van het geld naar SABAM, een vereniging die geïnde gelden herverdeelt onder haar leden.

Om te beginnen is niet elke auteur-componist in België bij SABAM aangesloten. SABAM is bovendien een privé-organisatie, die via Auvibel, via de overheid geld ontvangt. Het probleem wordt stilaan duidelijk: wat met de auteurs/componisten die niet bij SABAM zijn aangesloten? Zij blijven namelijk in de kou staan. Er zijn ook andere auteursorganisaties, die niet bij Auvibel zijn aangesloten. Zij krijgen dus geen vergoeding via de Auvibel-taks om onder hun leden te verdelen. Ondemocratisch? Ja. Oneerlijke concurrentie? Ja.

Ten tweede is de procedure die SABAM hanteert om het geïnde geld onder haar leden te verdelen niet transparant. Op welke manier wordt er bepaald welke auteur-componist het meeste gekopieerd wordt? Het is niet alleen onduidelijk, het is ook nog eens onmeetbaar.

De Producent(en)

En dan hebben we ook nog de producenten, de platenmaatschappijen. Zij worden niet gecompenseerd voor verlies aan inkomsten uit thuiskopiëren. Op welke grond kan een wettekst bepalen dat de auteur-componisten wél recht hebben op een vergoeding en de platenmaatschappijen, die vaak veel investeren in een artiest, niet? Voor een Open VLD’er vind ik dit een rare hersenkronkel, het neigt eigenlijk een beetje naar het protectionistisch socialisme van weleer.
Mijn fout, de producenten, platenmaatschappijen worden wel gecompenseerd via Auvibel. Het belangrijkste punt dat ik echter wou maken staat in de volgende paragraaf.

Er is nog een veel groter probleem dat om de hoek loert. Wat gaat er gebeuren wanneer ook de producenten van software en games komen aankloppen? Want ja, zij worden uiteraard ook veel gekopieerd. En in aantal megabytes is het gekopieerde volume vele malen groter dan dat van een muziekbestand. Gaat u dan ook een taks voor die industrieën heffen? Het is een straatje zonder einde.

Tot slot

Het zou fijn zijn als u deze kans zou grijpen om de gevestigde muziekindustrie in België eindelijk eens schaakmat te zetten en een einde te maken aan de wanpraktijken bij o.a. SABAM (en Auvibel). Misschien komt er dan weer ruimte voor die nieuwe initiatieven en frisse ideeën die zo broodnodig zijn. De malaise in de muziekindustrie is iets wat de industrie zélf heeft veroorzaakt en bijgevolg ook zélf moet oplossen. Het is niet de taak van de overheid–en toch zeker niet van een liberale minister–om hierbij in te grijpen.

Met vriendelijke groeten

Zie ook

Geniale kunstgeschiedenis

Liefde houdt gevaar in. Dwaasheid maakt blind en doet iemand in de val terechtkomen van jaloezie en bedrog. Die ontstaan als er enkel lichamelijkheid in het spel is, zonder verstand, en worden aan het licht gebracht door de tijd.

Uit de cursus kunst- en cultuurgeschiedenis van Marjan Sterckx. Prachtig eigenlijk, hoe dat in 1546 door Agnolo Bronzino afgebeeld werd.

Agnolo Bronzino, Venus en Amor