Over hoofddoeken en zo

Na het kijken naar een debat op Canvas, tussen Marie-Rose Morel (mijn maag is tot op de bodem geledigd) en Patrick Dewael, vond ik het nodig om wat oude comments van mij terug op te snorren en ze in een klein tekstje te gieten. Over hoofddoeken en zo.

Als ik een skinhead op straat zie lopen, ben ik niet geprovoceerd. Als ik een hip-hopper op straat zie lopen evenmin n als ik een moslima met een hoofddoek op straat zie lopen misschien nog wel minder.

Als voorgenoemde personen mij aan een bankloket mij zouden bedienen, zou ik er hoegenaamd geen probleem mee hebben als de moslima haar hoofddoek aanhoudt, de hip-hopper zijn petje aanhoudt en de skinhead zijn kale hoofd laat pronken. Het geeft blijk van een overtuiging en daar kan ik alleen maar respect voor hebben – wat die overtuiging ook is. Ik ga er trouwens van uit dat de bank (of het bedrijf) in kwestie zijn of haar werknemers op competentie kiest en dus heb ik het volle vertrouwen in de persoon die mij bedient. Als er iets misloopt, stel ik daar eerder de bank voor verantwoordelijk (geen goed personeel) dan die persoon zelf.

Als je bedenkt dat het eigenlijk net bedrijven en macht zijn die ons zo wonderbaarlijk het belang van het imago (uiterlijk) aangetoond hebben, kan ik daar alleen nog maar meer van walgen. Er zit een geldmotief achter onze perceptie van mensen en dat is iets waar ik het persoonlijk verschrikkelijk moeilijk mee heb. Tijd om er iets aan te veranderen dus. Of dat Utopia is of niet, dat bepalen we zelf denk ik.

Overigens nog een algemene vraag: wie heeft er een probleem mee om bediend te worden door iemand met een hoofddoek, als hij of zij op vakantie is in een moslimland? Niemand denk ik. Het toont des te meer hoe ongelooflijk hebzuchtig we zijn en hoe we onze “Westerse waarden” hier in het westen ook absoluut aan “de indringers” willen opleggen. Het is inderdaad de realiteit dat als je in een moslimland met onaangepaste kledij rondloopt, je evengoed “afgeschoten” wordt (ongelukkige woordkeuze, maar bij gebrek aan beter…).

Je kan je dan natuurlijk wél de vraag stellen: waarom houden we zo krampachtig vast aan het dogma “wij moeten ons daar aanpassen, dus zij moeten zich hier aanpassen”? Ik denk dat het niet onzinnig is het debat naar daar te verschuiven, in plaats van naar “het debat over de hoofddoeken”. Waarom gaan we zo protectionistisch om met ons erfgoed? Akkoord, we moeten niet alles van onze geschiedenis zomaar overboord gooien, maar globalisering is een feit en daar hoort bij dat mensen met heel veel verschillende opvattingen en niet gelijklopende geschiedenislijnen plots toch in een grote mixmaatschappij samen leven. We kunnen dan natuurlijk zeggen “aanpassen of buiten” (extreme stelling, weet ik). Maar er bestaat volgens mij ook een andere oplossing, die weliswaar een pak meer energie kost.

Om terug te komen op mijn voorbeeld van daarstraks: waarom is het zo ondenkbaar dat de overheid bijvoorbeeld een voortrekkersrol zou spelen en meteen bij een sollicitatie een groot deel van de uiterlijke kenmerken overboord gooit? Met “de komst van moslims” (en dus ook de hoofddoeken) denk ik dat het niet onzinnig is de mening rond hoofddeksels op het werk te herzien. Onze maatschappij verandert, maar de wetten (direct via de wetgever of indirect binnen een bedrijfsbeleid) blijven hetzelfde. Dat is toch eigenlijk hopeloos conservatief.

2 gedachten over “Over hoofddoeken en zo”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *