Olympus OM-2

Olympus OM-2Vandaag heb ik weer een lesje in nederigheid geleerd. Tijdens het studeren van mijn cursus fototechnologie–een grafisch ontwerper in spé moet immers ook met een camera aan de slag kunnen–kwam ik ertoe mijn oude Olympus OM-2 nog eens uit de bureaukast te halen. Ik heb er heel wat leuke avontueren mee beleefd, met die OM-2. Ze was mijn trouwe compagnon tijdens de cursus fotografie in het middelbaar onderwijs (een keuzevak). Haar lichtmeter heeft me steeds met raad en daad bijgestaan. En ik heb er toch zo’n vijftal jaren intens van genoten.

Tot de dag kwam dat mijn trouwe fotogezel er schijnbaar mee wou ophouden. “Goeie ouwe techniek m’n reet! Geef mij maar digitaal, dat blokkeert ten minste niet!” meende ik toen. Ik ben nooit naar digitale fotografie overgeschakeld. Mijn OM-2 verdween, samen met mijn fotografenambitie, in een rommelige lade. Voorgoed, leek het toen.

Tot vandaag dus. Wonderwel niet bestoft en eigenlijk best nog even sexy als ze toen was, haalde ik haar uit de kast. Nog steeds niets. Dood. En ik wou toch zo graag nog eens zo’n goeie ouwe foto trekken. Zo eentje waarin meer emotie lijkt te steken. Misschien alleen al omdat je langer nadenkt voor je de trekker overhaalt. Ik besloot op het net op zoek te gaan naar de reden voor het niet meer functioneren van mijn apparatus. Misschien leed ze wel aan een zeldzame ziekte waarover je op het net zo veel kan vinden–want op het net vind je zo mogelijk meer vreemde dan gewone dingen.

Dat bleek dus niet zo te zijn. Mijn OM-2 bleek aan een doodgewone ziekte te lijden. Wist ik veel dat de sluiter van dat ding elektronisch op een batterij werkt. En wist ik veel dat een platte batterij ervoor zorgt dat de boel niet meer functioneert. Ik moest er dus gewoon een nieuwe insteken. Mijn OM-2 prijkt vandaag in volle glorie op het bed achter mij, langs de schroevendraaier. Foto’s zal ik posten en gesmaakt zullen ze worden! Laten we beginnen met een reis terug in de tijd…