Bloggen

Het is nu bijna een half jaar geleden dat ik hier nog een bericht geplaatst heb. Studies, leven, liefde, muziek, dat soort dingen. Druk, druk druk.

Ik zou zoals Pietel kunnen beslissen om ermee te kappen, de blog sluiten, de archieven te bewaren en basta. Maar dat doe ik liever niet. Of het te moeilijk is om een hoofdstuk af te sluiten? Neen. Ik wil mijn ei af en toe nog eens kwijt om daar eventueel later op terug te kijken.

Ondertussen schrijf ik nog op mijn andere blog over design. En meer recent is daar nog een schoolwerkje bijgekomen over Publieke Ruimtes. Maar dat zijn volledig andere dingen, dan de dingen des levens. Dagelijkse frustraties en opmerkzaamheden. Dingen die ik wil bewaren. Of eigenlijk liever niet. Dingen zoals dit.

De Scarlet Helpdesk

Mijn gesprek met de Scarlet helpdesk verliep weer bijzonder vlot vandaag. Geniet gerust even mee (volgende keer zorg ik ervoor dat ik het gesprek ook opneem).

° Scarlet Medewerkster: wat kan ik voor u doen?
– Ik: We hebben een abonnement besteld tegen de promoprijs van €20 en er wordt op de factuur €25 aangerekend
° Ah, ja, ik zie het… Maar u moet daar de BTW nog bij optellen meneer
– Euhm, is het dan niet zo dat het totaalbedrag nog meer dan €25 wordt?
° Dat klopt, ik kijk het even na

Op dit punt fronst mijn linkerwenkbrouw toch even

– Mag ik ook nog even de situatie uitleggen? Ik heb de helpdesk al meermaals proberen te contacteren, steeds zonder…
° …wij loggen elke communicatie met de helpdesk hoor meneer, ik zorg ervoor dat het dossier in de juiste handen terecht komt.

die brutale onderbreking ontstemt mijn overwegend positieve gemoedstoestand enigszins, maar bon, ik heb door de band genomen wel wat medelijden met mensen die een baan op de helpdesk hebben. Met wat geduld kom je er wel, toch?

– Maar ik zou toch graag even wat extra uitleg geven, want ik heb al…
° …dat is niet nodig hoor meneer, al onze communicatie wordt gelogd en in het dossier gestoken, we weten wat er misloopt, ik zie hier alles.
waarom the fuck doe je er dan niets aan denk ik bij mezelf
– Ok dan
° Mag ik nog even uw e-mailadres?
– En dat kan u niet zien in uw dossier?
° (stilte)
° Neen meneer, met al die Hotmailadressen enzo…

– Ok, dat begrijp ik (niet, maar bon). [insert e-mailadres]
° We contacteren u binnen de drie werkdagen. (duidelijk geïrriteerd) Een prettige dag nog!
– Ok

– Schrijft meteen een boze post op twitter
– Wacht bang en benieuwd af. Wedden dat ik straks een betalingsherrinering krijg met administratieve kosten bijgeteld?

Partij van de Socialisten en de Progressieven, maar dan anders

Snel even een post van de kerel die het de laatste tijd veel te druk heeft met examens en projecten allerhande om blogposts te schrijven.

2 punten op mijn agenda (hoera! opsommingstekens!):

  • SP.a staat nu voor Socialistische Partij anders, met als ondertitel Socialisten en Progressieven anders. Is het plan om zelfs all-round positivo Bram zijn vertrouwen in de politiek te laten verliezen ofzo? Is het dan eindelijk tijd om op het Vlaams Belang te stemmen?
  • De Fabchannel website is zeer de moeite, en dan vooral voor de optredens van The Fiery Furnaces en Rodrigo Y Gabriela.

Xavier, als jij meer tijd hebt dan ik mag je gerust mijn blogpost properder en meer Bram maken.

Tenslotte: ik ben het volledig eens met bijna alle blogposts die Xavier de voorbije maanden heeft gemaakt. Herinner me eraan dat ik er ook nog eens wat maak van zodra de examens achter de rug zijn.

Olympus OM-2

Olympus OM-2Vandaag heb ik weer een lesje in nederigheid geleerd. Tijdens het studeren van mijn cursus fototechnologie–een grafisch ontwerper in spé moet immers ook met een camera aan de slag kunnen–kwam ik ertoe mijn oude Olympus OM-2 nog eens uit de bureaukast te halen. Ik heb er heel wat leuke avontueren mee beleefd, met die OM-2. Ze was mijn trouwe compagnon tijdens de cursus fotografie in het middelbaar onderwijs (een keuzevak). Haar lichtmeter heeft me steeds met raad en daad bijgestaan. En ik heb er toch zo’n vijftal jaren intens van genoten.

Tot de dag kwam dat mijn trouwe fotogezel er schijnbaar mee wou ophouden. “Goeie ouwe techniek m’n reet! Geef mij maar digitaal, dat blokkeert ten minste niet!” meende ik toen. Ik ben nooit naar digitale fotografie overgeschakeld. Mijn OM-2 verdween, samen met mijn fotografenambitie, in een rommelige lade. Voorgoed, leek het toen.

Tot vandaag dus. Wonderwel niet bestoft en eigenlijk best nog even sexy als ze toen was, haalde ik haar uit de kast. Nog steeds niets. Dood. En ik wou toch zo graag nog eens zo’n goeie ouwe foto trekken. Zo eentje waarin meer emotie lijkt te steken. Misschien alleen al omdat je langer nadenkt voor je de trekker overhaalt. Ik besloot op het net op zoek te gaan naar de reden voor het niet meer functioneren van mijn apparatus. Misschien leed ze wel aan een zeldzame ziekte waarover je op het net zo veel kan vinden–want op het net vind je zo mogelijk meer vreemde dan gewone dingen.

Dat bleek dus niet zo te zijn. Mijn OM-2 bleek aan een doodgewone ziekte te lijden. Wist ik veel dat de sluiter van dat ding elektronisch op een batterij werkt. En wist ik veel dat een platte batterij ervoor zorgt dat de boel niet meer functioneert. Ik moest er dus gewoon een nieuwe insteken. Mijn OM-2 prijkt vandaag in volle glorie op het bed achter mij, langs de schroevendraaier. Foto’s zal ik posten en gesmaakt zullen ze worden! Laten we beginnen met een reis terug in de tijd…