Snel even een post van de kerel die het de laatste tijd veel te druk heeft met examens en projecten allerhande om blogposts te schrijven.
2 punten op mijn agenda (hoera! opsommingstekens!):
SP.a staat nu voor Socialistische Partij anders, met als ondertitel Socialisten en Progressieven anders. Is het plan om zelfs all-round positivo Bram zijn vertrouwen in de politiek te laten verliezen ofzo? Is het dan eindelijk tijd om op het Vlaams Belang te stemmen?
De Fabchannel website is zeer de moeite, en dan vooral voor de optredens van The Fiery Furnaces en Rodrigo Y Gabriela.
Xavier, als jij meer tijd hebt dan ik mag je gerust mijn blogpost properder en meer Bram maken.
Tenslotte: ik ben het volledig eens met bijna alle blogposts die Xavier de voorbije maanden heeft gemaakt. Herinner me eraan dat ik er ook nog eens wat maak van zodra de examens achter de rug zijn.
De Belgische overheid wil kinderporno blokkeren en ik schrijf daarover een brief aan de bevoegde dienst, want ik vind dat dat niet kan. Lees gerust even verder, voordat u gechoqueerd concludeert dat ik een gore kinderpornoliefhebber ben. Pitchforks and torches, burn me! Shall I run for the hills? I think not…
Beste
In De Morgen 2009-01-12 lees ik dat de heer Vincent Van Quickenborne van plan is om bepaalde websites met illegale inhoud te blokkeren. Laat één ding alvast duidelijk zijn: ik ben geen liefhebber van kinderporno. In alle eerlijkheid: ik heb er zelfs nooit bewust naar gezocht en ik ben niet van plan om dat ooit te doen, zelfs niet uit nieuwsgierigheid.
Dat gezegd zijnde vind ik de maatregel die de minister meent te moeten nemen wel van die aard dat enige vorm van protest gerechtvaardigd is. De minister wil raken aan wat de ruggengraat van een open internet vormt en daar heb ik een enorm groot proleem mee. Het volledig blokkeren van bepaalde websites stel ik gelijk aan de censuur die men momenteel in China toepast–die overigens meer dan ééns bekritiseerd werd door verschillende overheden ter wereld.
Ik vraag me in alle bescheidenheid vooral af wat nu juist het positieve effect van deze maatregel zou moeten zijn. Dat kinderpornoliefhebbers hun geliefde hobby niet meer kunnen uitoefenen is alvast niet waar. Om te beginnen bestaan er eenvoudige mogelijkheden om zo’n blokkade te omzeilen. Diezelfde mogelijkheden worden nu ook gebruikt om sites te bezoeken die bijvoorbeeld oorspronkelijk alleen voor Amerikaanse bezoekers beschikbaar moeten zijn. En dat betreft dan nog alleen de technische maatregel.
Een groter probleem stelt zich volgens mij bij de ideologie die achter de maatregel schuilgaat: als een soort lapmiddeltje om een donkere kant van de maatschappij te verdoezelen verkiest de minister blijkbaar om de gevolgen van het probleem te verdringen, eerder dan het bij de bron aan te pakken. Mensen die op zoek zijn naar kinderporno zullen dat zonder hulp van het internet ongetwijfeld ook vinden. In plaats van deze kant van de maatschappij evenzeer te tonen als de wat wij ervaren als meer positief-gerichte kanten, wordt ervoor gekozen om de boel dan maar meteen te censureren. Begrijp me niet verkeerd: ik heb er, nogmaals, absoluut geen behoefte aan om kinderporno te bekijken, maar ik vind het betreurenswaardig dat de echte slachtoffers met deze maatregel geen meter vooruit geholpen worden. En dat in tegenstelling daarmee de oprechte mensen een volledig open en transparant internet, zoals we het privilege hebben om dat voorlopig te kennen in België, ontnomen wordt.
De vraag wordt enkel virtueel weggenomen en het effect zal hetzelfde zijn als het effect dat optreedt bij het volledig verbieden van bepaalde softdrugs: nihil, nul, niks. Ik zou de minister daarom willen vragen om nog eens na te denken over de gevolgen die deze maatregel in se heeft. Once you get the ball rolling, there’s no turning back. Ik dacht dat een open internet ook een onderdeel was van de open samenleving waar de VLD zo graag mee naar buiten komt. Dat ze bij deze dan ook ageren naar hun eigen doelstellingen.
Wie het met mij eens is moedig ik alvast aan om iets gelijkaardigs te mailen (of gewoon deze tekst te kopiëren) naar info@fedict.belgie.be. Als we voor een open samenleving (quote VLD verkiezingen) willen gaan, dan moeten we ook voor een open internet gaan. Just my 2 cents, of course. Corrigeer mij als ik de bal helemaal mis sla .
If you had to choose, between certain death of yourself and thousands of other people and blowing yourself up right in the face of the bastards that are causing the misery, what would you do?
Israel is the biggest mistake we made in international politics since the end of WWII. It’s about time we start cleaning up the mess we left and fix things for both the Israelic and the Palestinian people. America: stop funding the war, Europe: do something.
Vandaag heb ik weer een lesje in nederigheid geleerd. Tijdens het studeren van mijn cursus fototechnologie–een grafisch ontwerper in spé moet immers ook met een camera aan de slag kunnen–kwam ik ertoe mijn oude Olympus OM-2 nog eens uit de bureaukast te halen. Ik heb er heel wat leuke avontueren mee beleefd, met die OM-2. Ze was mijn trouwe compagnon tijdens de cursus fotografie in het middelbaar onderwijs (een keuzevak). Haar lichtmeter heeft me steeds met raad en daad bijgestaan. En ik heb er toch zo’n vijftal jaren intens van genoten.
Tot de dag kwam dat mijn trouwe fotogezel er schijnbaar mee wou ophouden. “Goeie ouwe techniek m’n reet! Geef mij maar digitaal, dat blokkeert ten minste niet!” meende ik toen. Ik ben nooit naar digitale fotografie overgeschakeld. Mijn OM-2 verdween, samen met mijn fotografenambitie, in een rommelige lade. Voorgoed, leek het toen.
Tot vandaag dus. Wonderwel niet bestoft en eigenlijk best nog even sexy als ze toen was, haalde ik haar uit de kast. Nog steeds niets. Dood. En ik wou toch zo graag nog eens zo’n goeie ouwe foto trekken. Zo eentje waarin meer emotie lijkt te steken. Misschien alleen al omdat je langer nadenkt voor je de trekker overhaalt. Ik besloot op het net op zoek te gaan naar de reden voor het niet meer functioneren van mijn apparatus. Misschien leed ze wel aan een zeldzame ziekte waarover je op het net zo veel kan vinden–want op het net vind je zo mogelijk meer vreemde dan gewone dingen.
Dat bleek dus niet zo te zijn. Mijn OM-2 bleek aan een doodgewone ziekte te lijden. Wist ik veel dat de sluiter van dat ding elektronisch op een batterij werkt. En wist ik veel dat een platte batterij ervoor zorgt dat de boel niet meer functioneert. Ik moest er dus gewoon een nieuwe insteken. Mijn OM-2 prijkt vandaag in volle glorie op het bed achter mij, langs de schroevendraaier. Foto’s zal ik posten en gesmaakt zullen ze worden! Laten we beginnen met een reis terug in de tijd…
.
