Posts die dateren van mei 2007 ↓

Voor meer van dit leuks, check out xkcd, a webcomic of romance, sarcasm, math, and language.

Na het kijken naar een debat op Canvas, tussen Marie-Rose Morel (mijn maag is tot op de bodem geledigd) en Patrick Dewael, vond ik het nodig om wat oude comments van mij terug op te snorren en ze in een klein tekstje te gieten. Over hoofddoeken en zo.

Als ik een skinhead op straat zie lopen, ben ik niet geprovoceerd. Als ik een hip-hopper op straat zie lopen evenmin n als ik een moslima met een hoofddoek op straat zie lopen misschien nog wel minder.

Als voorgenoemde personen mij aan een bankloket mij zouden bedienen, zou ik er hoegenaamd geen probleem mee hebben als de moslima haar hoofddoek aanhoudt, de hip-hopper zijn petje aanhoudt en de skinhead zijn kale hoofd laat pronken. Het geeft blijk van een overtuiging en daar kan ik alleen maar respect voor hebben – wat die overtuiging ook is. Ik ga er trouwens van uit dat de bank (of het bedrijf) in kwestie zijn of haar werknemers op competentie kiest en dus heb ik het volle vertrouwen in de persoon die mij bedient. Als er iets misloopt, stel ik daar eerder de bank voor verantwoordelijk (geen goed personeel) dan die persoon zelf.

Als je bedenkt dat het eigenlijk net bedrijven en macht zijn die ons zo wonderbaarlijk het belang van het imago (uiterlijk) aangetoond hebben, kan ik daar alleen nog maar meer van walgen. Er zit een geldmotief achter onze perceptie van mensen en dat is iets waar ik het persoonlijk verschrikkelijk moeilijk mee heb. Tijd om er iets aan te veranderen dus. Of dat Utopia is of niet, dat bepalen we zelf denk ik.

Overigens nog een algemene vraag: wie heeft er een probleem mee om bediend te worden door iemand met een hoofddoek, als hij of zij op vakantie is in een moslimland? Niemand denk ik. Het toont des te meer hoe ongelooflijk hebzuchtig we zijn en hoe we onze “Westerse waarden” hier in het westen ook absoluut aan “de indringers” willen opleggen. Het is inderdaad de realiteit dat als je in een moslimland met onaangepaste kledij rondloopt, je evengoed “afgeschoten” wordt (ongelukkige woordkeuze, maar bij gebrek aan beter…).

Je kan je dan natuurlijk wél de vraag stellen: waarom houden we zo krampachtig vast aan het dogma “wij moeten ons daar aanpassen, dus zij moeten zich hier aanpassen”? Ik denk dat het niet onzinnig is het debat naar daar te verschuiven, in plaats van naar “het debat over de hoofddoeken”. Waarom gaan we zo protectionistisch om met ons erfgoed? Akkoord, we moeten niet alles van onze geschiedenis zomaar overboord gooien, maar globalisering is een feit en daar hoort bij dat mensen met heel veel verschillende opvattingen en niet gelijklopende geschiedenislijnen plots toch in een grote mixmaatschappij samen leven. We kunnen dan natuurlijk zeggen “aanpassen of buiten” (extreme stelling, weet ik). Maar er bestaat volgens mij ook een andere oplossing, die weliswaar een pak meer energie kost.

Om terug te komen op mijn voorbeeld van daarstraks: waarom is het zo ondenkbaar dat de overheid bijvoorbeeld een voortrekkersrol zou spelen en meteen bij een sollicitatie een groot deel van de uiterlijke kenmerken overboord gooit? Met “de komst van moslims” (en dus ook de hoofddoeken) denk ik dat het niet onzinnig is de mening rond hoofddeksels op het werk te herzien. Onze maatschappij verandert, maar de wetten (direct via de wetgever of indirect binnen een bedrijfsbeleid) blijven hetzelfde. Dat is toch eigenlijk hopeloos conservatief.

blowjobassistente.

Vandaag een internetburgermanifest in mini versie. Voor een betere wereld. Voor onszelf en voor onze kinderen en vooral ook voor de kinderen van onze kinderen.

Dat er aan ons milieu wat schort, mag wel duidelijk zijn. Al Gore heeft voor mij het vuile werk al gedaan, door er een film over te maken: An Inconvenient Truth. Geen nood meer om dat uit te leggen, dus.

Dan even de basics: het web bestaat uit data. Véél data. En het web bestaat uit links, internetlinks van de vorm http://www.site.com. Elk teken op het web, neemt een byte in beslag. Een w, een ., dat komt op zich overeen met een byte. Inderdaad, de kleinste eenheid in de ICT-wereld.

Het no-www project heeft mij met het verlichte idee laten kennismaken, dat de “www.” voor een internet-URL tegenwoordig in 99% van de gevallen overbodig is. Te saai en te technisch om uit te leggen waarom, neem het maar gewoon aan .

Ik ben dan eens aan de slag gegaan met wat basic tools (Google, want die kan ten slotte toch alles). En ik kwam tot een ontnuchterende conclusie: de zoekbewerking “www.” leverde zowat 11.060.000.000 resultaten op. 11.060.000.000 pagina’s, dus, waarop minstens 1 keer “www.” voorkomt. Als we dat vermenigvuldigen met het aantal tekens (sic bytes) in de letterprefix “www.” (4 dus), dan komen we tot een haast onvatbaar getal: 44 240 000 000 (bytes).

Nu, we zijn er van uit gegaan dat er op elke pagina slechts één maal de lettercombinatie “www.” voorkomt. Op deze eenvoudige webpagina alleen al, komt de combinatie maar liefst 34 keer voor. En ik let op deze site al op het gebruik van de “www.” prefix. Op een site als digg.com, of op een nieuwssite, ligt dat ongetwijfeld nog veel hoger. Vermenigvuldigen met een factor 30 lijkt me dus zeker niet overdreven. Bovendien komen er elke dag webpagina’s bij. Een eenvoudige berekening maakt dus: 1 327 200 000 000.

En dan zijn er nog de talloze e-mailberichten waarin de combinatie “www.” voorkomt. Recente schattingen schatten het aantal dagelijks verstuurde e-mail berichten op 171 biljoen. Dat is dus 171 000 000 000 voor de goede orde. Vermenigvuldigen we dat getal ook weer met respectievelijk 4 (het aantal letters) en 2 (een geschat gemiddelde van het aantal keren dat de lettercombinatie “www.” in een e-mailbericht voorkomt–denk maar aan de spam, signatures,…), dan komen we tot het duizelingwekkende getal van 1 368 000 000 000.

Als we die twee optellen, komen we aan 2 695 200 000 000 bytes. En daar is dus maar één (1!) dag e-mailberichten bijgeteld. Als we dat even omrekenen, komen we aan 2 570 343 megabytes = 2 510 gigabytes = maar liefst 2,45 terabytes die aan “www.” data verspild worden. Met, nogmaals, slechts één dag aan e-mailberichten. En er is dan zelfs een hoop internetverkeer dat ik vergeten ben: instant messaging en usenet groepen bijvoorbeeld. En dan zwijg ik nog over het ontelbare aantal word- en exceldocumenten waarin “www.” staat. En over de PDF-bestanden en over de de software, over de bladwijzers en over de nieuwsfeeds…

Kortom: da’s een pak data die bespaard kunnen worden. En data besparen = harde schijfcapaciteit besparen en elektrische impulsen besparen = energie besparen = het milieu helpen!

Maar er is nóg meer! Er kan ook op biologisch niet afbreekbare inkt bespaard worden. Al dat drukwerk waar overbodig “www.” in voorkomt, gedaan! En wie weet zorgt het x aantal keer herhalen van die drie letters en die punt in een thesis wel voor dat extra blad. Dat kan dus ook weer bespaard worden. Er is dus nog veel werk aan de winkel voor Q!

Mijn slogan luidt dan ook lekker ludiek als volgt

“Weg ermee, met die www!”

En nu is het aan jullie om dit bericht te verspreiden en na te volgen! Help het milieu!